نظر به اين كه وجوب وصف صلاة است كه مفعول به اصلى است ، و فاعل اصلى معلوم است كه مكلف است ، پس فاعل مفعول له با فاعل فعل معلل به متعدد است ، به خلاف قربة الى اللَّه كه فاعل هر دو متحد است ، نظر به اين كه معنى اين است كه من اتيان به نماز ظهر مىكنم به جهت نزديك شدن من به درگاه أحديت بنابر هر دو معنى كه حال مذكور شد ، يا به جهت اطاعت نمودن و امتثال نمودن بنابر آنچه در سابق مذكور شد ، و به هر دو معنى فاعل مفعول له و فاعل فعل معلل به متحد است . بدان كه اضافه صلاة در اصلي صلاة الظهر در أصل ممكن است اضافه لامى بوده باشد ، نظر به اين كه معتبر در اضافهء لامى همان افاده اختصاص است و اين معنى در اين مقام متحقق است ، و همچنين صلاة العصر و صلاة المغرب و صلاة العشاء و صلاة الفجر ، لكن در اين مقام مجموع مضاف و مضاف اليه اسم شده به جهت چهار ركعتى كه واجب مىشود بر مكلف به تحقق زوال شمس مقدم بر صلاة ديگر در حضر ، يا به جهت دو ركعتى كه واجب مىشود بر مكلف در همين وقت در سفر ، و همچنين صلاة العصر اسم شده به جهت چهار ركعتى كه واجب مىشود بعد از آن در حضر ، و دو ركعتى كه بعد از آن است در سفر ، و همچنين است حال در تتمه صلوات . پس معنى أصلي صلاة الظهر اداءا لوجوبها قربة الى اللَّه ، اين است كه من اتيان مىنمايم به نماز ظهر ادايى به جهت واجب بودن آن بر من ، و به جهت اطاعت و امتثال امر الهى جل شأنه ، بنابراين هرگاه اشاره به واجب به طريق توصيف شود نه به طريق عليت أنسب خواهد بود ، به اين نحو كه أصلي صلاة الظهر الواجبة أداءا قربة الى اللَّه تعالى . بدان كه فخر المحققين در رسالهء فخريه در نيت نماز ظهر اين نحو ذكر